دوره خدمت وظفه اجباری یا به اختصار «سربازی» اصطلاحی است که به دوره سرباز شدن یک نفر اتلاق می‌شود. جزو آثار باستانی محسوب شده و به شدت از آن محافظت می‌شود. شاید هم منظور از آن یک نوع بازی باشد که یک عده بزرگتر در آن با سر جوان‌ترها بازی می‌کنند.

«مادر سرباز» کسی است که فکر می‌کند پسرش سربازی که برود مرد می‌شود. مرد اصطلاحی است که سعی می‌شود منظور خاصی از آن به ذهن‌ها متبادر شود که دیگر نمی‌شود. مادر قرآن بالا سر باز شده پسرش می‌گیرد، درست پشت پایش آش می‌پزد و هر شب دعا می‌کند پسرش زودتر به خانه برگردد.

«پدر سرباز» کسی است که دوستان دوره سربازی‌اش بهترین رفقای زندگی اش هستند. و رفقای دوره سربازی کسانی هستند که هیچ صنمی با هم ندارند ولی چون همه کچل‌اند و یک جور لباس می‌پوشند و یک بو می‌دهند و با هم زیر آفتاب و روی خاک می‌غلتند به هم علاقه‌مند می‌شوند. خاطرات پدر از دوره سربازی‌اش عمدتا خسته‌کننده و تکراریست گرچه آن را بهترین دوره زندگی‌اش می‌داند.

«برادر سرباز» کسی است که یا قبلا سربازی رفته و حالا می‌تواند زن بگیرد یا سربازی نرفته و نمی‌تواند زن بگیرد.

«خواهر سرباز» کسی است از جنس مادر سرباز ولی کمی بی‌خیال‌تر که یا با پسر سرباز رفته‌ای شوهر کرده و یا تا برادر سربازش برنگردد شوهر نمی‌کند.

«فامیل سرباز» کسانی هستند که عمدتا معتقدند «تا چشم به هم بزنی تموم شده!» و اشاره‌شان به دو سال از جوانی سرباز است.

«پادگان» جایی است که سرباز در آن سربازی می‌کند و مهمترین خصوصیت آن این است که زن جماعت را به آنجا راه نمی‌دهند. صداقت‌های منتهی به رفاقت‌های آنچنانی بین سربازها هم از اینجا نشات می‌گیرد. پادگان شباهت زیادی به یک  زندان دارد.

«فرمانده» کسی است که بلد است دستور دهد و تنبیه کند. درجه‌ای دارد که می‌انگارد از آسمان کنده و روی دوشش افتاده است. «درجه» چیزی‌ست بی‌معنی که ساخته‌اند تا بتوانند به همدیگر دستور دهند و همدیگر را تنبیه کنند. درجه مانع از آن می‌شود که دو نفر بتوانند به همدیگر دستور دهند. از این رو برای جلوگیری از هرج و مرج در نظام چیز خوبی است.

«لباس سربازی» تحمیل حقارت است به اجبار لباس.

«تفنگ» چیزی است فلزی برای کشتن آدم‌ها. به سربازها می‌دهند تا اگر لازم شد بتوانند سر ِ یکی دیگر را با آن از وسط باز کرده، پخش زمین کنند. دستگاه قابل حمل مکانیکی جالب و پرقدرتی است که مردها ذاتا علاقه زیادی به آن دارند. بهترین کار با تفنگ آن است که آن را زمین بگذاریم.

«دستور» معمولا فریادی‌ست یک جمله‌ای که غالبا معنای منطقی خاصی ندارد ولی برای کسی که آن را صادر می‌کند لذت‌بخش است. دستور توسط سرباز شنیده می‌شود و گاه سرباز از اجرای آن سرباز می‌زند. در این صورت تنبیه می‌شود.

«تنبیه» یعنی اذیت کردن، پست دادن، دستشویی شستن و اضافه‌تر سرباز ماندن. سینه‌خیز رفتن، کلاغ‌پر، پامرغی و دور میدان دویدن از تنبیهاتی‌ست که دل فرماندهان را خنک کرده و خنده بلاهت‌باری بر چهره آنها می‌نشاند.

«مرخصی» لطفی‌ست که توسط فرمانده برای سرباز صورت می‌گیرد و سرباز می‌تواند به دیدن مادر سرباز، پدر سرباز، برادر و خواهر سرباز برود.

«آنکادر یا آنکارد» نظم تفننی ماجراست که هر روز صبح توسط لولو بازدید می‌شود.

«خاموشی» به زمانی می‌گویند که لامپ‌های آسایشگاه خاموش می‌شود تا همه بخوابند و سربازها در آن خوش می‌گذرانند. «آسایشگاه» سالنی‌ست که هزارهزارتای آن کنارهم می‌شود اندازه یک زمین فوتبال و ۵۰ نفر در آن با هم می‌خوابند.

«رژه یا صف‌جمع» به حرکات هماهنگ و موزون همراه با طبل و دهلی گویند که برای ارضای حس مطیع‌سازی فرماندهان و اطمینان از اطاعت‌پذیری کامل سربازان به کار می‌رود و هیچ کاربرد دیگری ندارد.

«ارشد» به سرباز ذوق‌زده‌ای گفته می‌شود که کنار فرمانده می‌ایستد و دستورات او را بلندتر و غراتر تکرار می‌کند. معمولا قدش از هم بلندتر و هیکلش گنده‌تر است. بیشتر به مرخصی می‌رود، دستشویی نمی‌شوید و پست نمی‌دهد.

«قرق» محض خنده فرماندهان بوده و به عدم تردد نیم ساعت اول خاموشی گفته می‌شود. در این مزاح ِ فرماندهان، کسی که دستشویی قبل از خوابش گرفته سرکار می‌رود. هیچ منطق دیگری برای قرق به ذهن بنده نمی‌رسد.

«بازرس» همان لولوست که همیشه هست ولی هیچ وقت دیده نمی‌شود.

«ترخیص» نام آرزویی‌ست شیرین که گرچه دیر و گرچه با سوز و گداز می‌رسد ولی فرامی‌رسد.

«عمر» به مدت زمان کوتاهی گفته می‌شود که ظاهرا «دو روز» بیشتر نیست، گرچه سربازی دو سال است.

ارسال دیدگاه سریع

ارسال دیدگاه سریع

  از لحاظ روحی روزهای خوبی را طی نمیکنم ، اما هستند دوستانی حقیقی با ارتباطات مجازی که سخن گفتن با آنها تحمل این شرایط را برایم ساده تر می کند که بی نهایت خدا را به خاطر وجودشان شاکرم ، که اگر نبود هم صحبتی ایشان شاید خیلی سخت تر از اینها میگذشت.

  هرچند امیدوارم با مرور زمان و عادت کردن به محیط جدید این شرایط را پشت سر بگذارم اما تا این به انجام برسد ( اگر برسد!) باید روحیه خودم را تقویت کنم و در این میان تنها چیزی که به نظرم رسید که من را از این شرایط کمی دور کند نوشتن بود. اینجا را دوست دارم اما باز باید سعی کنم ارتباطات سابق را دوباره پیدا کنم و در همین راستا از هرگونه رابطه جدید چه وبلاگی ( وحتی انواع دیگر !) استقبال میکنم.

به این ترتیب آغاز میکنم دوره جدید وبنویسی را نام و یاد خدا ……

ارسال دیدگاه سریع

ارسال دیدگاه سریع

تو همون روزها دکتر صادق زیبا کلام که من ارادت وِیژه‌ای به ایشون داشتم، مطلبی نوشتند که الان بعد از گذشت بیش از ده سال با خوندن مجدد اون ارادتم نسبت به ایشون بیشتر شده. دکتر خطاب به جریان اصلاحات که هاشمی رو می‌کوبیدند، نوشت:

“من خوف این دارم که دو سال یا ده سال دیگر همین آقای عبدی و گنجی و حجاریان بگویند ما قبول داریم یک تندروی‌هایی هم در جریان دوم خرداد کردیم… من دعا می‌کنم اشتباه فکر کنم. از خدای دو جهان می‌خواهم پیش‌بینی من اشتباه باشد و اتفاقن حرف آقای عبدی و گنجی درست درآید که وقت حمله به هاشمی بود. اما چه تضمینی هست که دو سه سال دیگر به همین اندک آزادی امروز حسرت نبریم و آرزوی یک فرصت طلایی دیگر را مثل مشروطه، مثل دولت مصدق و مثل اول انقلاب نکنیم؟ چه تضمینی هست که ما این آزادی را از دست ندهیم؟”

ارسال دیدگاه سریع

یا مدبر اللیل و النهار! تدبیر ِ این یکی دست خودت! هر کدام را هر قدر می‌خواهی کش بده. اصلاً جای‌شان را با هم عوض کن. خیال‌ات تخت! عین خیالمان نخواهد بود بس که اینجا روزها شب و شب‌ها شب بوده‌اند.

یا محول‌الحول والاحوال! فدایت شوم! احسن‌الحال ِ ما همین حال خرابی‌ست که می‌بینی. همین دردها، همین خستگی‌ها و بی‌کسی‌ها و ترس‌ها و تلخی‌ها. ما با همین‌ها حال می کنیم. تحول هم نمی خواهیم. اصلاً این حرف‌ها را بی خیال! بگذار خلاصه‌تر بگویم:

عشق را برای‌مان یک سال دیگر تمدید کن.

ارسال دیدگاه سریع

درد عجیبیست در من

شاید هم در همه

ولی

یه روز خوب میاد ، اینو میدونم

ارسال دیدگاه سریع

هرچه بود با همه خوب و بدش گذشت. هرچند میتونست خیلی بهتر از اینی که هست بگذره ولی راضیم از تمام مدتی که بر من گذشت. شاید لازم بود با آدمهای خوک صفت هم تو همین دوران آشنا بشم تا بعداً توی زندگیم بیشتر حواسم به خودم باشه. شاید لازم بود اینجوری بگذره تا بفهمم هنوزم هستن آدمایی که ارزشش رو دارن که دلت براشون تنگ بشه. بگذریم ، اگه بخوام از آدمها بگم باید به تعداد افرادی که باهاشون برخورد داشتم شخصیت بنویسم و این میشه چیزی در حد خیلی !

از این به بعد ، یعنی این فاصله زمانی که تا رفتن به خدمت سربازی دارم ، دورانی جدید رو میگذرونم که شرایطش متفاوت از روزهاییه که داشتم ، برای همین باید کمی خودمو تغییر بدم . چیزهایی رو ترک کرده بودم به خاطر درس خوندن که میخوام دوباره بهشون برگردم ، مثل نوشتن ، مثل دیدن و مثل خوندن . باید در این فرصت بیشتر تجربه کنم و بیشتر یاد بگیرم.

نوشتن اولین چیزیه که دوباره بهش دست بردم. هرچند که مثل سابق حس خاله بازی های وبلاگی و دعوت از دیگران برای خواندن رو ندارم و البته ترجیح میدم نوشته هام رو کسانی بخونن که برای خود ِنوشته ها میان و نه به خاطر رودربایستی و کامنت گذاری هرچند که خیلی از مطالب به نظرم خودم نمیتونه برای مخاطب ارزشی داشته باشه و بیشتر به صورت یک یادآوری تاریخی برای ثبت در خاطرات شخصیم هستن. به هرحال از این به بعد اینجام چه کسی بخواد و چه نخواد. از تمام کسایی هم که به این اینجا سرمیزنن تشکر میکنم که قابل میدونن و وقت خودشون رو صرف این کار میکنن.

-نمیدانم چرا rss تویتر و گوگل ریدر درست کار نمیکنند و به روز نمیشوند ، درستش میکنم. بیشتر از وبلاگ نویسی تویت کردن را دوست دارم.

ارسال دیدگاه سریع

یوسف گم‏گشته پیدا می شود حالا ببین
بخت مان یک بارگی پا می شود حالا ببین

با هدفمندی یارانه به امید خدا
چارمان هشتاد و چل تا می شود حالا ببین

جیب مان از پول یارانه که پر شد لاجرم
کشور ما بهترین جا می شود حالا ببین

حاجی ارزانی زند لبخند بر روی همه
مهر او در قلب ما جا می شود حالا ببین
در دل ما شور و بلوا می شود حالا ببین

نان اگر گیرت نیامد بی خیال نان شب
در عوض پشت عدو تا می شود حالا ببین

وام می گیریم از لبنان و افغان و کومور
اقتصاد ما شکوفا می شود حالا ببین

می شود مال خود ما کل ششدانگ خزر
لطف پوتین شامل ما می شود حالا ببین

از دعای ما درآمدهای استکبار غرب
خرج قاقا و عطینا می شود حالا ببین

می شود مال خود ما هر چه در می آوریم
مفت خور کارش تماشا می شود حالا ببین

قهر می فرماید از ما مشتی آقای چاوز
ارتباط از بیخ حاشا می شود حالا ببین

لیست نام مفسدان از جیب چون خارج شود
دزد یک مقدار رسوا می شود حالا ببین

خرده خرده می رسد پایان آقازادگی
مشت شان پیش همه وا می شود حالا ببین

بازی فوتبال ما با لطف مسئولین امر
برتر از تیم اروپا می شود حالا ببین

می شود برنامۀ تولید مسکن هم ردیف
آهن و سنگش مهیا می شود حالا ببین

قطار شهرمان در صد سال و اندی بعد از این
پیش روی ما هویدا می شود حالا ببین

گر خورم کمتر ترشی جات و آبلیمو و دوغ
شعر من مانند نیما می شود حالا ببین

ارسال دیدگاه سریع

سلام خواهر ، سلام برادر ، سلام پدر . اینروزها که برای گرفتن حق من لبت را بر آب و غذا بسته‌ای احساس شرم و گناه چنان بیخ حلقم را گرفته که از آن هیچ خلاصی ندارم . تو همیشه برای من فداکاری کرده‌ای . همیشه برایم بزرگتری کرده‌ای . امروز هم چنان رفتار می‌کنی که انگار در این حق سلب شده تنهائی . انگار که حق را فقط از تو گرفته‌اند نه من . هر چند که شاید خود من به این مدت طوری رفتار کرده‌ام که انگار هیچ حقی از من سلب و ضایع نشده . همین عاشورائی که گذشت می‌شود یکسال که بجای تلاش برای احقاق حقم فقط نشسته‌ام یقه‌ی رفقای سابق خودم را گرفته‌ام . انگار که همه‌مان دنبال مقصر بگردیم بعد که زورمان به مقصر اصلی نرسید همدیگر را مقصر کنیم .

ولی گاهی یک سیلی از یک بزرگتر چنان آدم را به خودش می‌آورد که هزار سال مکتب به پایش نمی‌رسد . بزرگترها هر وقت که به نزدیکانشان سیلی می‌زنند خودشان بیشتر از همه دردشان می‌آید . خودشان بیشتر رنج می‌کشند که کار برادر و خواهر کوچکتر به کجا کشیده که مگر یک سیلی آنها را به خود بیاورد . گاهی پیش خودشان فکر می‌کنند که اصلاً شاید تقصیر از خود ما بوده که این خواهر و برادر کوچکترم امروز اینطور شده‌اند . شماها امروز به ما همان سیلی را زدید و خودتان بیشتر دردتان می‌آید . شما آنجا درد کشیدید تا ما اینجا به خودمان بیائیم . بس است دیگر ، از خجالت داریم آب می‌شویم ، بگذارید کمی هم سرمان را بیاوریم بالا ، می‌خواهیم دوباره به صورت شماها نگاه کنیم …

امروز و دوباره و برای چند صدمین بار شما باز هم برای ما فداکاری کنید . ما در راهمان به کمک و راهنمائی و دستگیری شما خیلی احتیاج داریم . ما به سایه‌ی بزرگتری شما بالای سرمان خیلی احتیاج داریم . امروز همینی که شما را ازمان دور کرده‌اند بسمان است . می‌دانم که کوتاه آمدن برایتان کوهی است که کندنش کار هر کسی نیست ولی این فداکاری آخر را هم بخاطر ما بکنید و بخاطر احتیاجی که همه‌مان به برقراری سایه‌تان داریم …

ارسال دیدگاه سریع